Texels trots

op 22.08.15 gepubliceerd in In de media

Rundvlees

Texels trots

Of ik hapjes met Texels rundvlees wil jureren. Natuurlijk, maar bestáát Texels rundvlees dan? Wis en waarachtig. Dat de koeien van boer Werner Dros oorspronkelijk van het Piemontese ras zijn, mag de pret niet drukken.

Het is de afgelopen tijd een rage aan het worden: steeds meer Amsterdamse restaurants hebben Texels vlees op het menu staan. Geen wonder. Voor het zeer geliefde Ierse vlees gingen onlangs de markten in de Verenigde Staten en China open en opeens zien we dat vlees in Nederland niet vaak meer. Niet getreurd, we wijken uit naar Texel.

Op Texel loopt vrij veel vleesvee rond. De melkquota die in de jaren 1980 werden opgelegd, dwongen boeren om over de toekomst na te denken. Veel melkvee verdween. Ook Werner Dros stond op het punt zijn dieren te verkopen totdat hij merkte dat de kalveren de destructie in zouden gaan. „Dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen.”

„Dan maar wat anders verzinnen. Iemand op het eiland was met Piemontese koeien bezig waar je goede verhalen over hoorde. Dat ze zo rustig zijn en je er zulk mooi vlees van krijgt. Een fijne draad, een geweldige smaak. Via-via ben ik aan de gang gegaan. Een Piemontese stier erbij gehaald en langzaam veranderde mijn veestapel in mooie vleeskoeien. Moet je die bevlezing, de spieren van dat kalf nou toch zien…”

Dros is een bijzondere boer. Niet alleen omdat het volkomen onduidelijk is wat hij nu eigenlijk is: de man voor elke grote grondverzet-klus of de boer die met zijn warmte voor dieren een voorbeeld wil zijn. „De keus voor slachtvee was raar, maar in melk zat geen geld meer. Ik doe moeilijk afstand van de oudere koeien. Mijn veestapel wordt groter, ik heb nu al twee stallen bijgebouwd, maar de dieren worden ook een dagje ouder. Kijk: zij is al twintig. Als ze dit jaar geen kalf meer krijgt, moet ik haar eigenlijk wegdoen. Maar als ze een jaartje rustpauze nodig heeft, geef ik haar daarna nog één kansje.”

We lopen het land op en staan tussen de Piemontesen. Een lief en rustig ras. Tussen de dames door meldt zich opeens een imposante stier. Dros: „Ook de keuze voor de stier is belangrijk. Hij moet betrouwbaar zijn. Je wilt gewoon geen herrie in die koppels. Dit zijn z’n dames. Een stier heeft zo’n veertig koeien. Best hard werken, hoor. Ze hebben echt rituelen. Als de koe ontvankelijk is, gaat de stier ernaast staan. Beetje kletsen, lijkt het wel, dan samen een beetje rollen en dan de daad. Zeer gemoedelijk. Kijk, die dame is al zestien, maar ze heeft net een tweeling gehad. Dan moet je gezond zijn.”

Op de terugweg naar de stallen blijkt onze weg even versperd te zijn. De stier staat tussen ons en de veilige kant. Gelukkig heeft Werner Dros snel door wat er aan de hand is. De stier heeft zijn oog op een koe laten vallen en hij is afgeleid zodat wij erlangs kunnen glippen.

Daarna naar De Koog. Texel Culinair is een leuk en gek feest voor gewone mensen in een straat die in de zomer de patatstraat wordt genoemd, maar die in de herfst verandert in een intiem culinair samenzijn. Het is een vakantiedorp waarvoor Texelaars zelf een beetje de neus ophalen. Dat weten Arnold Kaercher en Erik Scheidemann maar al te goed. Wil je hen ontmoeten, dan moet je vragen naar Kets en Eric de Duitser, anders weet niemand over wie je het hebt. Zij zijn de mannen van Sjans, een restaurant/disco in de Dorpsstraat. Aan het begin van de avond vlees eten, want dat is de specialiteit van De Duitser, ’s avonds alle tafels eruit en dansen.

Erik de Duitser serveert Texels rundvlees met trots. „Dat het van het eiland komt, is een meerwaarde. Texels spreekt aan. Zeelucht, schoon gras, schone voeding. Het vee staat niet uren in een wagen van de boerderij naar de slachterij. Geen stress, geen gezeul, gewoon om de hoek. Dat maakt volgens mij echt verschil. Het vlees is superlekker. Zelfs een beetje pré salé: voorgezouten omdat ze altijd op dit eiland middenin zee hebben geleefd. Ik maak het graag klaar.”

Texel Culinair wordt van 11 tot en met 13 september gehouden. Tot mijn genoegen tref ik er elk jaar meer lezers die de overtocht hebben gemaakt. Want hoewel elk dorp, elke stráát tegenwoordig zijn eigen culinair festijn heeft, behoort Texel tot een van de oudste en de leukste.

Lees het artikel van De Telegraaf hier verder.